Op zoek naar het paradijs

Behalve het noordereiland, bestaat Nieuw Zeeland uit een Zuidereiland. Wat nog rustiger, nog vriendelijker en zelfs nog mooier is dan alles wat ik tot nu toe gezien heb. Ten minste dat zeggen alle andere reizigers, alle Nieuw Zeelanders zelf maar ook degenen die er nog nooit geweest zijn. En dus wil ik er meteen heen om het allemaal te zien. Met een liftsprint naar Wellington voor ogen, beland ik de eerste dag in Rotorua.
Meteen geef ik mijn haast op. Het zuiden kan vast wel even wachten op deze merkwaardige plaats. Want dat is het. Nog geen uur nadat ik heb ingecheckt op de camping loop ik al rond in een park tussen de dampende poelen en kokende moddermeren. En ondanks dat het er ruikt alsof de paaseieren van de afgelopen vijf jaar nog overal in de struiken moeten liggen, blijf ik me verbazen over alle natuurverschijnselen waarin de hitte onder de aardkorst zich uit. Het is drie dagen later dat ik stomende putten, bubbelende rivieren, metershoge geisers en witte maanlandschappen achter me laat.
Mijn zuidereilandraceplan is nu helemaal omgeslagen. Mijn volgende lift gaat in noordelijke richting, en wel op weg naar Te Puke. Een kiwiplukparadijs en dus een mooie gelegenheid om mijn budget weer aan te vullen. Al vlug kan ik terecht bij Sukhi, mijn Indische baas in wiens achtertuin nog wel plek is voor een tent en wiens gezin wel plaats wil maken op het tapijt voor een extra eter.
Ondanks dat ik me er drie dagen als een dolle tussen de kiwibomen heb doorgewerkt om zoveel mogelijk geld bij elkaar te plukken, bleek de term 'paradijs' een paar zinnen terug toch wat overdreven. Het weer zit kiwitechnisch gezien niet mee en we moeten een paar dagen wachten voor we weer verder kunnen plukken. Als ik nog langer in dit dorp blijf rondhangen ga ik me er thuis voelen, ik zal dus moeten vluchten. De Coromandel blijkt een goede oplossing. Minder kiwifruit, meer paradijs. Een schiereiland vol kronkelwegen tussen varens en valleien, witte stranden met blauwe zeeen, watervallen en natuurlijk nog meer vriendelijke liftgevers. Met als toppunt toch wel de bus die plotseling van de weg afweek met de woorden ` you don't have enough money for the ticket, I'll be happy to pay it for you'.
En zo arriveerde ik afgelopen zondag voor de tweede keer in Te Puke om de kiwi's een nieuwe kans te geven.