Op zoek naar de wijde wereld

11 augustus. Ik zit nu in Blenheim, de eerste stad van het zuidereiland voor mensen vanaf het noorden zoals ik.Zo'n 20.000 kilometer verderop trekt een vliegtuig zijn landingsgestel uit en enkele minuten later zetten de eerste passagiers veilig voet aan de Nederlandse grond. Nog geen drie maanden terug had ik verwacht één van die passagiers te zijn. Gelukkig heb ik in de tussentijd de wijze beslissing gemaakt om mijn terugvlucht te verzetten naar februari volgend jaar, zodat ik de afgelopen maand met een gerust hart weer een beetje van Nieuw Zeeland heb kunnen zien.
Kiwibomen snoeien bleek niet voor mij weggelegd en na twee weken boompjes planten ontstond er een sterke innerlijke drang om zo snel mogelijk weg te liften uit Te Puke. Voorgoed. Ik ruilde de kiwicapital of the world in voor de skydivecapital of the world, in Taupo had ik afgesproken met medeplanter en langenote Nadja. We schreven ons meteen in voor de sprong, maar het weer zat niet mee. Zelfs toen we met skydivepak aan de eerste helft van onze groep naar beneden hebben zien vallen werd ons nog verteld dat de situatie te gevaarlijk was geworden. En zo hebben wind en wolken ons een week lang kraters laten bezoeken, boottochtjes over Lake Taupo laten maken en berglandschappen laten verkennen.
Vooral dat laatste bleek de moeite waard. Op een dag die zelfs zonnig genoeg geweest zou zijn om uit een vliegtuig te springen, zijn wij in alle vroegte opgestaan om 'de mooiste ééndagswandeling van Nieuw Zeeland', Tongariro Crossing, te maken. Nou heb ik nog lang niet alle ééndagswandelingen hier gemaakt, maar mooi was het zeker. We begonnen onze tocht in een rotserig vulkaanlandschap, maar als we het waterstroompje terug de bergen in volgden, kwamen we al snel uit in de sneeuwmassa's van Mount Ruapehu, in Hollywood ook bekend als Mount Doom. De winter maakte niet alleen de uitzichten enorm schitterend, ook de wandeling werd ook nog net wat avontuurlijker gemaakt. Om de prachtig kleurloze valleien veilig te doorkruizen hadden we crampons onder onze voeten nodig en de enige manier om vervolgens de rand van die krater weer af te komen was om je benen in de lucht te gooien en jezelf naar beneden te laten glijden.
De volgende dag was het weer nauwelijks veranderd en kregen we eindelijk de mogelijkehid om te skydiven. Voor de tweede keer kregen we onze rode pakken aan, maar dit keer zou het allemaal net wat spannender worden. Terwijl er in de verte een klein geel vliegtuigje kwam aangevlogen stelde een man met een rugzak zich aan mij voor als mijn begeleider. Hij was de man die vijf minuten later achter mij in het vliegtuig alle kabels zat te checken. En die rugzak was de rugzak met de lap stof die mijn leven moest gaan redden. Door het kleine raampje zag ik Lake Taupo, en zelfs de gigantische bergen van gisteren, kleiner en kleiner worden.Mooi was het wel, maar het waren vooral de zenuwen die het in het vliegtuig doodstil maakten. Dat was totdat de deur openging. Met een hoop kabaal kletterde de wind langs het vliegtuig en met een hoop geschreeuw namen de eerste passagiers afscheid van de hoogte. Terwijl mijn verstand tegenstribbelde, schoof mijn lichaam zichzelf over het bankje naar voren naar de deur. Hoe dichterbij ik kwam, hoe harder de wind begon te klinken, totdat er plotseling niemand meer tussen de deur en mij in zat. Het enige dat ik kon zien was een groot diep gat met in de verte de wereld. Ik wist niet wat ik wilde doen, dus deed ik maar datgene dat er van me verwacht werd. Ik ging zitten, mijn kont op een randje van een stuk vliegend metaal, mijn benen bungelend in de eindeloze hoogte. Vanachter me klonken de woorden 'are you ready?'. Ik begon na te denken over het antwoord, wat nog niet zo simpel bleek, toen ik erachter kwam dat de vraag retorisch was bedoeld. Mijn begeleider leit zich uit het vliegtuig vallen en aangezien ik aan zijn voorkant was vastgemaakt, kon ik weinig anders doen dan meevallen.Met een noodvaart viel ik door het gat waar de lucht van alle kanten tegen mijn gezicht duwde. De wereld kwam dichterbij. Toch kon ik pas echt goed van het uitzicht genieten toen de herrie en mijn snelheid door de parachute verbroken werden. Als een veertje leken we door de lucht te zweven. Alsof de aarde even vergeten was dat alles zonder vleugels heel hard naar beneden hoort te vallen bereikten we eindelijk toch de grond. De rest van de dag konden alleen de grijns op mijn gezicht en de adrenaline in de rest van mijn lichaam verraden wat ik die dag had gedaan.
We hadden allebei onze sprong gemaakt, dus we konden eindelijk Taupo verlaten. New Plymouth was ons volgende doel op de kaart. Van alle wegen die erheen leidde was er maar één de kortste, dat werd dus onze route. Hierdoor bleken we onszelf in een avontuur te begeven dat ons door iedereen werd afgeraden. We waren namelijk op weg naar "The Forgotten Highway". Niet alleen ligt daarlangs een dorpje waarvan de mensen beweren dat ze in een onafhankelijke republiek leven, de weg is door zijn gebrek aan verkeer een nachtmerrie voor lifters. Nog voordat we bij het begin van die 'snelweg' waren aangekomen, werd ons dat voor de derde keer verteld. En wel door een vrachtwagenchauffeur. Hij heeft ons wat later afgezet bij een fabriek waar hij zijn lading loste en waar wij voor de zekerheid een telefoonnummer meekregen.
Nadat we vervolgens een half uur hebben staan liften, en de enige twee auto's die stopten mensen betrof die ons wilden zeggen dat we beter een andere weg konden nemen, besloten we ons telefoonnummer in te zetten.Die nacht zouden we bij David slapen, een vriendelijke werknemer van de fabriek van die middag. Hij nam ons mee naar zijn huis, zijn hangpub, de afhaalchinees en bood ons zelfs aan om een paar weken op zijn huis te passen.
De volgende morgen werden we vanaf Davids werk allebei in een eigen vrachtwagen meegenomen tot New Plymouth, een mooi plaatsje langs de rand van de prachtige Mount Taranaki. Leuk om rond te lopen en in de sneeuw te spelen dus. Mooier is het als je er vanaf Stratford heengaat. Door sprookjesachtige bospaadjes bereikten we de meest schitterende uitzichten op de berg.
En net toen we dachten dat we alles wel gezien hadden werden we opgepikt door weer een nieuwe David. Een nieuwe, maar minstens net zo vriendelijk. We waren op weg naar een overnachtingsboerderij, maar David vond dat we dan net zo goed op zijn boerderij konden overnachten. En waarom ook niet? 6 nachten zelfs hebben we geslapen in zijn houten huis en zijn enorme landerijen. Genietend van het boerenleven en de rust, hebben we de omgeving verkend, met zijn kinderen gevoetbald, stront geschept, traktor gereden en een toneelstuk gezien. Bovendien heeft David ons meegenomen naar zijn Groningse vriend Phil, die eigenlijk Wiert heet. En terwijl David een kalf ter wereld moest brengen, heeft Phil ons de wijde wereld mee ingenomen. Terwijl we met de quad door de heuvels reden, kregen we te gekke uitzichten van Tongariro tot Taranaki.
Een week later kwamen we met grootse plannen van wilde wandelingen tot maori-overnachtingen aan in Wanganui. Een dag later lagen al die plannen overhoop en wilden we naar een nieuw land. Dat werd het zuidereiland en na een apart bezoekje aan Wellington, bereikten we de overkant van het water. Daar hadden we 's avonds in Blenheim afgesproken met mijn oude vrienden Rob en Andy. En voor ik het wist nam ik afscheid van Nadja en stond ik, op de dag dat ik Nederland zou bereiken, te werken tussen de dennebomen.