Op zoek naar de hoek van de wereld

Twee maanden lang heb ik gezwoegd en gezweet op de wijngaarden, maar ik kan straks mijn chinadroom uit laten komen. Maar voordat het zover is, mag ik nog genieten van een land waar zelfs een jaar niet genoeg voor gaat zijn.
Mijn vakantie van vier maanden is begonnen met een zomerse kerst in Christchurch. Hierna vertrok ik met Johanna naar de Catlins. In dit gebied, ver weggestopt in de hoek van de wereldkaart, zijn de mensen haast moeilijker te vinden dan de pinguins. In ons tempo, met picnics aan het strand en lange pauzes bij zeehonden of misterieuze ronde stenen die uit de duinen kwamen groeien, duurde het even voordat we aankwamen bij Nugget Point. Nugget Point, waar de pinguins vanuit de zee tussen de zeeleeuwen het strand oplopen en een vuurtoren over een magische stenenkring de verte inschijnt. Een mooi welkom voor de Catlins waar het ook daarna niet moeilijk was om te genieten van alle watervallen, lange stranden, gigantische gaten in het bos waar het zeewater naar binnen kwam, 180miljoen jaar oude bossen van vertseende boomstronken vol fossielen en oudjaars-strandfeesten waar we voor twaalf uur al genoeg van hadden. De mooiste momenten begonnen echter pas toen we het strand opliepen waar een enorme zeeleeuw lag te poseren en de zon de paua schelpen liet schitteren over een uitgestrekt strand. Een plek waar anderen nog geen tien minuten rondhingen, maar waar wij de pracht ervan bleven herontdekken tot we er 's avonds onder de vuurtoren in slaap vielen. toen we de volgende morgen afscheid hadden genomen, reden we het wilde zuiden uit, op weg naar Seacliff waar we hadden afgesproken met vrienden. Zodra we vernamen dat zij een dag later zouden komen, twijfelden we geen moment, namen de eerste afslag en kwamen terecht in een gebeid waarvan ik me meteen afvroeg waarom nog nooit iemand eerder me hierover had verteld. Onze kampeerplek voor de laatste nacht was de mooiste verborgen schat. De tent stond op het puntje van een klif. Naast ons keken we neer op de oceaan en voor ons zweefden de zeemeeuwen voorbij. We hadden de Catlins verlaten, maar als iets als de hoek van de wereld voelde, was het dit wel.
Nu, aangekomen in Seacliff, kijk ik er met een tevreden glimlach op terug als ik de golven aan de overkant van het water tegen de rotsen zie slaan. Meestal is dit als ik net het water uit duik nadat ik weer eens van mijn surfbord ben gevallen.